Dolegliwościom bólowym mogą  towarzyszyć ograniczenie ruchomości stawu oraz niekiedy osłabienie siły mięśniowej.

W ten sposób dochodzi do powstania przewlekłego neuropatycznego bólu. Towarzyszy mu: pieczenie, drętwienie, mrowienie, a także zaburzenie czucia pod postacią przeczulicy lub niedoczulicy. Przyczyną mogą być przebyte urazy z przerwaniem ciągłości skóry lub zabiegi chirurgiczne. W miejscu uszkodzenia nerwu może wytworzyć się nerwiak. Diagnostyka oparta jest na wywiadzie oraz badaniu ultrasonograficznym o wysokiej częstotliwości. Bardzo przydatna jest także blokada diagnostyczna ze środkiem znieczulającym.

Bólowi towarzyszyć może sztywność oraz napięcie mięśniowe. Ból może także promieniować do pośladka, biodra lub do kończyny dolnej.

Jest także jedną z najczęstszych przyczyn dolegliwości bólowych układu mięśniowo-szkieletowego. Ból mięśniowo-powięziowy charakteryzuje się obecnością tkliwych punktów spustowych. Bodźcem aktywującym punkty spustowe może być nadmierny wysiłek oraz napięcie emocjonalne. Udowodniono powiązanie bólów mięśniowo-powięziowych z innymi zespołami bólowymi, takimi jak: migrena, napięciowe bóle głowy, ból szyi, zespół stawu skroniowo-żuchwowego oraz uraz odcinka szyjnego kręgosłupa.

Dolegliwościom bólowym z reguły towarzyszą ograniczenie ruchomości oraz obrzęk. Obecnie uważa się, iż choroba zwyrodnieniowa dotyczy struktur całego stawu, a więc chrząstki, warstwy podchrzęstnej, łąkotek, więzadeł oraz maziówki.

Ból pojawia się po wygojeniu zmian skórnych. Powstaje w wyniku uszkodzenia włókien nerwowych podczas infekcji półpaścem. Czynniki sprzyjające jego wystąpieniu to: podeszły wiek, cukrzyca oraz obniżenie odporności. Bólowi towarzyszyć mogą objawy charakterystyczne dla bólu neuropatycznego, takie jak: palenie, pieczenie, przeczulica lub niedoczulica. Ból jest trudny w leczeniu. W celu jego uśmierzenia stosuje się leki przeciwdepresyjne, przeciwdrgawkowe, opioidy, blokady nasiękowe, akupunkturę oraz elektroterapię prądami TENS. W leczeniu neuralgii popółpaścowej zastosowanie znalazła także neuroproloterapia. Jest to terapia bezpieczna, nieobciążająca w żaden sposób organizmu. Należy pamiętać, iż leczenie bólu neuropatycznego jest bardzo trudne i często nie daje zadowalających efektów.

Zdrowe ścięgno Achillesa potrafi udźwignąć ciężar do 500 kg. Powstaje z połączenia mięśnia brzuchatego łydki oraz mięśnia płaszczkowatego, kończy się na guzie piętowym. Dolegliwości bólowe mogą być spowodowane zmianami degeneracyjnymi o przewlekłym charakterze typu: tendinosis, entezopatią przyczepu ścięgnistego do guza piętowego, zapaleniem kaletki ścięgna Achillesa, zapaleniem okołościęgnistym oraz uszkodzeniem mechanicznym ścięgna Achillesa. Predysponowane są osoby w średnim wieku aktywnie uprawiające sport lub narażone na znaczny wysiłek fizyczny. Dolegliwościom bólowym sprzyjają płaskostopie oraz deformacja Haglunda. Bardzo przydatne jest zebranie dokładnego wywiadu oraz wykonanie badania USG lub MRI.

Chociaż bardzo rzadko jest objawem poważnych dla życia schorzeń, to może znacznie upośledzać komfort życia oraz ograniczać aktywność ruchową. Najczęstszą przyczyną bólu pięty są zmiany degeneracyjne rozcięgna podeszwowego, połączone z obecnością ostrogi piętowej. Ból występuje najczęściej rano, nasila się także podczas dłuższego chodzenia.

Chorobę zwyrodnieniową stawów dzielimy na pierwotną, pojawiającą się samoistnie wraz z wiekiem oraz wtórną, gdzie znana jest konkretna przyczyna choroby, jak przebyty uraz lub niestabilność stawu z powodu zerwanego więzadła. Czynnikami ryzyka są: otyłość, wady postawy oraz uprawianie sportu na poziomie zawodowym. Pewną rolę odgrywają także czynniki zawodowe, które także mogą spowodować tę chorobę.

W przebiegu choroby dochodzi do uszkodzenia obwodowych włókien czuciowych. W skrajnych przypadkach, neuropatia cukrzycowa może doprowadzić do powstania tzw. „stopy cukrzycowej”. Czynnikami sprzyjającymi powstaniu neuropatii cukrzycowej są: palenie papierosów, nadużywanie alkoholu, podwyższone parametry lipidowe oraz brak dyscypliny w przyjmowaniu leków przeciwcukrzycowych. Pewną rolę odgrywają także predyspozycje genetyczne.