Blokada diagnostyczna polega na wstrzyknięciu w określoną strukturę anatomiczną niewielkiej ilosci środka znieczulajacego celem potwierdzenia czy struktura ta jest źródłem bólu. Wynik uważa się za pozytywny jeżeli dolegliwości bólowe zmniejszą się o 80%.

Jest nią często uwięźnięcie gałęzi skórnej przedniej nerwu międzyżebrowego (ACNES – anterior cutaneous nerve entrapment syndrome). ACNES w 75% procentach dotyczy młodych kobiet. Symptomem tego zespołu jest pojawienie się kłującego, przeszywającego bólu w przedniej części jamy brzusznej. Objawem sugerującym rozpoznanie ACNES jest wyczuwalna tkliwość mięśniowa w miejscu bólu. ACNES spowodowany jest uwięźnięciem gałęzi skórnej przedniej nerwu międzyżebrowego, przechodzącej przez mięsień prosty brzucha. Dochodzi do niedokrwienia nerwu i pojawienia się bólu neuropatycznego. Czynnikami sprzyjającymi powstawaniu tego zespołu są: przebyta ciąża, cięcie cesarskie, zabieg chirurgiczny oraz przebyty uraz. Diagnoza oparta jest na wywiadzie, wyniku badania radiologicznego, a w przypadkach wątpliwych – na reakcji pacjenta na blokadę diagnostyczną ze środkiem znieczulającym. Leczenie polega na celowanej blokadzie sterydowej. W przypadku powrotu dolegliwości bólowych można wykonać zabieg neurolizy czystym etanolem. Inną techniką leczniczą jest próba uwolnienia nerwu poprzez zabieg hydrodekompresji.

Powstaje z włókien nerwów rdzeniowych od L2 do L3, tworzących splot lędźwiowy. Nerw ten unerwia skórę bocznej części uda do poziomu stawu kolanowego.

Zgromadzona w przestrzeni krew ulega organizacji i powolnemu wchłanianiu. Proces taki może trwać nawet kilka miesięcy. Ewakuacja krwiaka znacznie przyspiesza proces gojenia oraz skraca czas rekonwalescencji u sportowców. Ważne jest, by ewakuować krwiak bezpośrednio po urazie.

Znajduje się ona po stronie przyśrodkowej dołu podkolanowego. Jest połączona mechanizmem zastawkowym z jamą stawu kolanowego. W przypadku nadprodukcji płynu stawowego przemieszcza się on do kaletki, gdzie powstaje wyczuwalne zgrubienie, któremu towarzyszy czasem ograniczenie ruchomości kolana. Powikłaniem obecności torbieli Bekera mogą być: stan zapalny oraz pękniecie z przemieszczeniem się płynu w kierunku głowy przyśrodkowej mięśnia brzuchatego łydki. Przyczyną nadprodukcji płynu może być uraz, stan zapalny kolana, a także choroba zwyrodnieniowa. Rozpoznanie opiera się na badaniu USG, które bardzo precyzyjnie określa rozmiar oraz charakter wyczuwalnej zmiany.

W przypadku obecności torbieli Bekera należy ustalić przyczynę jej powstania i w pierwszej kolejności wdrożyć leczenie przyczynowe. Kiedy torbiel Bekera osiągnie znaczne rozmiary lub dojdzie do stanu zapalnego – standardowo ewakuuje się jej zawartość z podaniem do miejscowo sterydu.

Gangliony powstają w otoczeniu stawów – szczególnie często w okolicy nadgarstka. Posiadają połączenie ze szparą stawową lub pochewką ścięgnistą. Występują często u osób, u których praca zawodowa (np. informatyk, sekretarka) lub aktywność sportowa wymusza konieczność używania tych samych stawów (nadgarstka, stawu skokowego, itp.), co prowadzi do wystąpienia w ich obrębie zmian przeciążeniowych. Ganglion może samoistnie zmieniać swoją objętość, a okresowo nawet wywoływać stan zapalny. Może dawać także objawy uciskowe na otaczające struktury, powodując nieprzyjemne doznania. Skuteczność trwałego wyleczenia nakłuciem lub zabiegiem operacyjnym wynosi 50%.

Charakterystyczną cechą tej dolegliwości jest pojawienie się ciągnącego bólu wzdłuż przyśrodkowej krawędzi łopatki. W przypadku zmian zaawansowanych może dojść do powstania łopatki odstającej.

Ból nasila się podczas siedzenia, spowodowany jest uciśnięciem nerwu kulszowego przez mięsień gruszkowaty. Szacuje się, iż zespół mięśnia gruszkowatego odpowiedzialny jest za około 6% dolegliwości okolicy pośladkowej. Początkowy etap leczenie polega na zażywaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) oraz rehabilitacji. Gdy leczenie zachowawcze zawodzi, wykonuje się ostrzykiwanie mięśnia gruszkowatego sterydem.

Rozpoznanie to często nie jest brane pod uwagę, a wręcz pomijane. Zespół mięśnia czworobocznego lędźwi jest częścią zespołu bólowego mięśniowo-powięziowego. Charakterystyczna jest tkliwość punktowa obszarów spustowych. Leczenie polega na ostrzyknięciu przyczepów ścięgnistych, a także wszystkich warstw mięśnia stężoną dekstrozą. Jedna z hipotez dolegliwości bólowych mięśniowo-powięziowych zakłada niedostateczne ukrwienie jednostki ścięgnisto-mięśniowo-powięziowej. Badania kliniczne ze środkiem kontrastowym SonoVue udowodniły znacznie lepsze ukrwienie mięśnia po ostrzyknięciu dekstrozą.

Podrażnienie nerwu może występować w miejscu przechodzenia nerwu przez kanał, powięź mięśniową lub w pobliżu zmiany ogniskowej. Dolegliwości bólowe mogą także się pojawić w wyniku uwięźnięcia nerwu w tkance bliznowatej, powstałej w wyniku przebytego urazu lub zabiegu operacyjnego. W wyniku ucisku/uwięźnięcia nerwu dochodzi do jego obrzęku. Pojawiają się dolegliwości bólowe charakterystyczne dla bólu neuropatycznego pod postacią drętwienia, mrowienia i pieczenia. W zaawansowanym stadium dochodzi do osłabienia siły mięśni oraz zaników mięśniowych. Hydrodekompresja polega na precyzyjnym oddzieleniu nerwu od otaczającej tkanki siłą nacisku płynu, którym jest dekstroza. W wyniku odbarczenia nerwu dochodzi do jego bardzo powolnej regeneracji. Niemniej jednak odczuwalny efekt leczniczy może pojawić się już po kilku dniach od zabiegu. W niektórych przypadkach zabieg hydrodekompresji nerwu powtarza się kilkakrotnie.